Παρασκευή , 20 Σεπτέμβριος 2019
ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ
Home » Κλινική Ψυχολογία » Οι τρεις βασικές αιτίες της κατάθλιψης
Οι τρεις βασικές αιτίες της κατάθλιψης

Οι τρεις βασικές αιτίες της κατάθλιψης

Μερικές από τις φράσεις «βαριέμαι», «δεν έχω όρεξη», «δεν κάνω τίποτα σωστά», «αφού δεν με θέλει εκείνος/η δεν με θέλει κανείς», είναι χαρακτηριστικές των ατόμων που πάσχουν από ήπια καταθλιπτική διαταραχή. Σε σοβαρότερη μορφή η κατάθλιψη ως μείζων διαταραχή μπορεί να οδηγήσει σε τάσεις αυτοκτονίας χρόνια χρήση ουσιών, διαταραχή πρόσληψης της τροφής, του ύπνου και της συγκέντρωσης.

Kατάθλιψη ορίζεται η  διαταραχή της διάθεσης  όπου για διάστημα τουλάχιστον δυο εβδομάδων κυριαρχεί η θλίψη, η μελαγχολία, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και μια γενική στάση αρνητισμού και φαυλότητας όπως κι ένα έντονο αίσθημα ανηδονίας και απώλειας της ευχαρίστησης. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση δεσπόζει και η ενοχή κυριαρχεί στα άτομα με κατάθλιψη. Πόλύ συχνά συναντούμε την αντιδραστική κατάθλιψη ως μια εκδήλωση έντονου στρες ή αδυναμία του ατόμου να ξεπεράσει ένα δύσκολο γεγονός στη ΄ζωή του, παρόλα αυτά η διάκριση της με την κλινική κατάθλιψη δεν είναι τόσο εμφανής όπως και στη λανθάνουσα κατάθλιψη όπου τα συμπτώματα είναι συγκαλυμμένα πολλές φορές από ενέργεια ή χαρούμενη διάθεση.

H δυσθυμία, είναι ο τύπος της  κατάθλιψης όπου η αρνητική διάθεση διαρκεί πάνω από δυο έτη παρόλο που το άτομο εμφανίζει πιο ήπια συμπτώματα από εκείνα της μείζονος κατάθλιψης ενώ έχει καλύτερη λειτουργικότητα στην καθημερινότητα του. Αν και τα αίτια της κατάθλιψης είναι αρκετά και οι παράγοντες προέρχονται κυρίως από το ιστορικό του κάθε ανθρώπου, μπορούμε να ξεχωρίσουμε τρείς πιο γενικές αιτίες που φαίνεται να διακρίνουν ψυχολογικά αρκετές περιπτώσεις.

1) Αυτολύπηση / Αυτοοικτιρμός.

Πολλές φορές γινόμαστε εχθροί του ίδιου μας του εαυτού και καταντάμε να τον λυπόμαστε για διάφορους λόγους. Τα άτομα με κυρίαρχη την καταθλιπτική διάθεση, τείνουν να λυπούνται τον εαυτό τους  και να νιώθουν αβοήθητοι τις περισσότερες φορές αδυνατώντας να αναγνωρίσουν τη πραγματική διάσταση των πραγμάτων καθώς και των επακόλουθων συναισθηματικών τους αντιδράσεων.

2) Αυτοεπίκριση.

Το κυριότερο ίσως  χαρακτηριστικό της ψυχολογικής κατάστασης ενός καταθλιπτικού ατόμου είναι η σχεδόν μόνιμη τάση για κατηγορία του ίδιου του του  εαυτού. Νιώθει υπεύθυνος για όλα τα αρνητικά γεγονότα που μπορεί να συμβαίνουν στη ζωή του, ακόμα και για εκείνα που δεν οφείλονται σε δικά του λάθη, παραλείποντας έτσι αρκετά στοιχεία και ερμηνείες που μπορεί να εξηγούν ρεαλιστικά μια κατάσταση ή συμπεριφορά.

3) Οίκτος για τους άλλους ή υπερευαισθησία.

Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε γνωρίσει κάποιο άτομο που ενδιαφέρεται τόσο πολύ για το κακό και τη δυστυχία που υπάρχει στον κόσμο, με αποτέλεσμα τη δική του στενοχώρια να μην μπορεί να τη διαχειριστεί και την υπέρμετρη ευαισθησία του για τα κοινά να τη στρέφει ενάντια στον εαυτό του. Φυσικά αυτού του είδους η αντίληψη για τον κόσμο και τα πράγματα μοναδική συνέπεια έχουν την εσωτερική λύπη και μια επικείμενη κατάθλιψη.

Η κατάθλιψη ως κλινική διαταραχή δεν αποκλείει τη συννοσηρότητα, την συνύπαρξη δηλαδή και άλλης ψυχικής νόσου ή της διπλής διάγνωσης όπως της τοξικομανίας. Η κοινωνία μας είναι η ίδια δομημένα καταθλιπτική και η νόσος αυτή είναι πλέον το σύμπτωμα παρά η αιτία για την άσχημη συναισθηματική κατάσταση πολλών ανθρώπων σήμερα. Η ψυχοθεραπεία μαζί με τη χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων σε ορισμένες κλινικές περιπτώσεις καταπολεμούν αποτελεσματικά αυτή την διαταραχή, ελευθερώνουν το άτομο από τη σκιά της θλίψης και του δίνουν φτερά να ζήσει όπως επιθυμεί.

 

Comments are closed.

Scroll To Top